సూర్యుడు తన బంగారు కిరణాలతో నగరాన్ని మెల్లగా మేల్కొలుపుతున్నాడు. టెక్ పార్క్ లో అన్విత తన ప్రాజెక్ట్ లో మునిగిపోయి ఉంది. అయితే ఈరోజు ఆమె మనసు వేరే చోట ఉంది - సిద్ధార్థ్ వద్ద.
గడియారం పది గంటలు చూపిస్తుండగా ఆమె ఫోన్ మోగింది.
“హలో మిస్ అల్గోరిథం! బ్రేక్ఫాస్ట్ చేశావా?”
సిద్ధార్థ్ గొంతులో ఉన్న శ్రద్ధ ఆమె హృదయాన్ని కదిలించింది.
“అయ్యో… మర్చిపోయాను. ప్రాజెక్ట్ లో బిజీగా ఉన్నాను.” తినడం మర్చిపోయిన విషయం ఆమెకు అప్పుడే గుర్తుకు వచ్చింది.
“అదే భయం! నువ్వు తినకుండా ఉంటావని. చూడు, నేను ఇప్పుడు నీ బిల్డింగ్ క్రింద నిలబడి ఉన్నాను. టిఫిన్ బాక్స్ తీసుకొచ్చాను. క్రిందికి రా!”
అన్విత ఉత్సాహంగా కిటికీలోంచి చూసింది. సిద్ధార్థ్ నిజంగానే అక్కడ నిలబడి చేయి ఊపుతున్నాడు. ఆమె గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది. వెంటనే లిఫ్ట్ ఎక్కి క్రిందికి పరుగెత్తింది.
“సిద్ధార్థ్! నీకెలా తెలుసు నేను తినలేదని?”
“నీ పేరు అన్వితనే కదా? ‘అన్వితం’ అంటే కనెక్షన్, లింక్ అని అర్థం. మన మధ్య ఒక అనుబంధం ఉంది. నీకెప్పుడు ఆకలి వేస్తుందో, ఎప్పుడు బాధగా ఉంటుందో నాకు తెలుస్తుంది,” అన్నాడు సిద్ధార్థ్ మధురంగా.
పార్క్ బెంచ్ మీద కూర్చొని వారిద్దరూ కలిసి తిన్నారు. అన్విత ఇడ్లీని చిన్న ముక్కగా తీసుకుంటుండగా, సిద్ధార్థ్ చట్నీ ఆమె ప్లేట్లో పెట్టాడు.
“నా పైన ఇంత శ్రద్ధ ఎక్కడ నుంచి వస్తుంది నీకు?” అడిగింది అన్విత మెల్లగా.
“ప్రేమ నుంచి....నిజమైన ప్రేమలో శ్రద్ధ సహజంగా వస్తుంది. అది చూపించుకోవాల్సింది కాదు, ఎదుటి మనిషి పై మనసునిండా పేరుకు పోయిన అభిమానం అలా ఉబికి వస్తూనే ఉంటుంది..” అతను చెబుతుంటే మైమరచిపోయి వినాలనిపిస్తుంది.
మరుసటి శనివారం, వారిద్దరూ నగర ప్రాంతంలోని ఒక పుస్తక మార్కెట్కు వెళ్లారు. పాత పుస్తకాల వాసన, కాగితాల చప్పుళ్లు , చుట్టూ కనిపించే పాఠకుల ఉత్సాహం - అన్నీ ఒక మంత్రమయమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించాయి.
అన్విత ఒక పాత సైన్స్ ఫిక్షన్ నవల చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
“సిద్ధార్థ్ చూడు! ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ - ఫిలిప్ కె. డిక్ రాసింది! ఇది చదవాలని చాలా రోజులనుంచి అనుకుంటున్నాను.”
“తీసుకో,” అన్నాడు సిద్ధార్థ్ వెంటనే.
“కానీ కొంచెం ఖరీదుగా ఉంది…”
“అన్వితా, కొన్ని విషయాల విలువ ధనంతో కొలవలేం. నీ ముఖంలో ఇప్పుడు కనిపించే ఆ ఆనందం చూస్తే, ఈ పుస్తకం ఎంత ఖరీదైనా తక్కువే.”
ఆమె కళ్ళు తడిసిపోయాయి. “నువ్వు నన్ను ఇంత బాగా ఎలా అర్థం చేసుకుంటున్నావు…”
“ప్రేమలో అర్థం చేసుకోవడమే అత్యంత ముఖ్యమైన భాషగా ఉంటుంది,” అన్నాడు సిద్ధార్థ్ ఆమె భుజం మీద చేయి వేస్తూ. పుస్తకం తీసుకుని ఇద్దరూ ఆసక్తిగా చూశారు.
పుస్తకాల దుకాణం దాటి వారు ఒక చిన్న కాఫీ షాప్లో కూర్చున్నారు. గాజు కిటికీ గుండా బయటి వర్షం చూస్తూ, ఏడు రంగుల రైన్బో అంబ్రెల్లాలు వీధిలో తిరుగుతున్నాయి.
“వర్షం చూస్తే నాకెప్పుడూ ఒక భావన కలుగుతుంది,”
అంది అన్విత కాఫీ కప్పును చేతుల్లో పట్టుకుని. సన్నని తుంపర లాంటి వర్షం వారిని ఆహ్లాద పరుస్తుంది
“ఏమిటది?”
“ప్రతి వర్షపు చినుకు ఆకాశం నుంచి భూమిపైకి ప్రయాణం చేస్తుంది. అది ఎక్కడ పడుతుందో ముందుగా తెలియదు, కానీ ఎక్కడైతే పడుతుందో అక్కడ కొత్త జీవం పుట్టిస్తుంది. మన ప్రేమ కూడా అలాంటిదే.”
సిద్ధార్థ్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు. “నువ్వు మాట్లాడే ప్రతీసారీ నాకు కొత్తగా నేర్చుకోవడానికి ఏదో ఒకటి దొరుకుతుంది. నీ ఆలోచనా విధానం అసాధారణమైనది అన్వితా.”
“నేను సైంటిస్ట్ని కదా! అన్నీ అనలైజ్ చేయడం నా స్వభావం,” నవ్వింది అన్విత.
“కానీ ప్రేమను విశ్లేషించలేవు గదా?”
“అందుకే అది అందమైనదిగా ఉంటుంది!”
జీవితంలో అన్నీ సున్నితంగానే సాగవు. ఒకరోజు సాయంత్రం అన్విత తన ప్రాజెక్ట్ ప్రెజెంటేషన్ కోసం చాలా కష్టపడింది. కానీ ఆమె చేసే ప్రయత్నాలు ఫలించలేదు. బాధతో ఇంటికి వచ్చింది.
సిద్ధార్థ్ నుంచి మెసేజ్ వచ్చింది: “డిన్నర్ కి బయటకు వెళ్దామా?”
అన్విత రిప్లై చేయలేదు. ఆమెకు ఆ సమయంలో ఎవరితోనూ మాట్లాడాలనిపించలేదు.
సిద్ధార్థ్ ఆందోళనగా మళ్ళీ ఫోన్ చేశాడు. అన్విత ఫోన్ ఎత్తింది కానీ మాట్లాడలేదు.
“అన్వితా, ఏం అయింది? నువ్వు సరిగ్గా లేవు అనిపిస్తోంది.”
“నాకేమీ లేదు. ఒంటరిగా ఉండాలనిపిస్తోంది.”
“కానీ అన్వితా, నేను నీ పక్కన ఉండాలనుకుంటున్నాను. నీకు బాధగా ఉన్నప్పుడు నన్ను దూరం పెట్టకు.”
“సిద్ధార్థ్, ప్లీజ్… ఇప్పుడు నాకు స్పేస్ కావాలి!”
సిద్ధార్థ్ మౌనంగా కాసేపు ఆగాడు. “ఓకే. నువ్వు కావాలనుకున్నప్పుడు నాకు కాల్ చేయి. నేను ఎప్పుడూ నీ దగ్గరకు రావడానికి సిద్ధంగా ఉంటాను.” అని చెబుతుండగానే ఫోన్ కట్ చేసింది.
ఫోన్ కట్ అయిన తర్వాత అన్వితకు బాధ మరింత పెరిగింది.
“నేను అతన్ని బాధపెట్టానేమో?” అనుకుంది.
రాత్రి పదకొండు గంటలైంది. అన్విత తన డైరీ తెరిచింది. ఎప్పుడూ ఆమె భావాలను రాసుకునేది. ఈసారి ఆమె ఇలా రాసుకుంది.
“ప్రేమలో విశ్వాసం ఉంటుంది. కానీ భయం కూడా ఉంటుంది. ఎవరినైనా చాలా దగ్గరకు తీసుకుంటే, వాళ్ళు మన బలహీనతలను చూస్తారేమోనని. సిద్ధార్థ్ నన్ను నిజంగా అర్థం చేసుకుంటాడా? నా బాధను నేను అతనితో పంచుకోవాలా లేదా నేనే భరించాలా?”
ఆమె ఫోన్ తీసి సిద్ధార్థ్కు ఒక మెసేజ్ రాసింది:
“సారీ సిద్ధార్థ్. నేను నిన్ను దూరం పెట్టడం తప్ప. నాకేం చెప్పాలో తెలియట్లేదు. కలవచ్చా?”
ఐదు నిమిషాల్లో సిద్ధార్థ్ రిప్లై వచ్చింది:
“నేను నీ ఇంటి దగ్గరే ఉన్నాను. క్రిందికి రా.”
అన్వితా ఆశ్చర్యపోయింది. “ఇంత రాత్రి?” అనుకుంటూ..
క్రిందికి వచ్చి చూస్తే, సిద్ధార్థ్ తన కారులో కూర్చొని ఉన్నాడు. ఆమెను చూసి కారు దిగాడు.
“నువ్వు ఇక్కడ ఎంతసేపటి నుండి ఉన్నావు?” అభిమానంగా అడిగింది.
“రెండు గంటలు. నువ్వు ఫోన్ చేస్తావేమోనని ఎదురు చూస్తున్నాను. నీకు స్పేస్ కావాలన్నావు కదా, అందుకే లోపలికి రాలేదు. కానీ దూరం వెళ్ళలేకపోయాను.”
అన్విత కళ్ళలో నీళ్ళు వచ్చేశాయి. “సిద్ధార్థ్… నీలాంటి వ్యక్తి ...నా జీవితంలోకి ఎలా వచ్చావో!”
అతను ఆమెను కౌగలించుకున్నాడు. “అన్వితా, ప్రేమంటే కలిసి సంతోషించడం మాత్రమే కాదు. కలిసి బాధలను భరించడం కూడా. నువ్వు బాధపడుతున్నప్పుడు ఒంటరిగా ఉండకు. నాపై ఆధారపడు.”
దసరా పండుగ వచ్చింది. నగరం అంతా దీపాలతో మెరుస్తోంది. అన్విత కుటుంబంతో కలిసి గడపడానికి ఇంటికి వెళ్ళింది. సిద్ధార్థ్ కూడా తన కుటుంబంతో ఉన్నాడు.
సాయంత్రం అన్వితకు సిద్ధార్థ్ నుంచి వీడియో కాల్ వచ్చింది.
“హ్యాపీ దసరా అన్వితా!”
“హ్యాపీ దసరా సిద్ధార్థ్! నువ్వు ఏం చేస్తున్నావు?”
“అమ్మతో మాట్లాడుతున్నాను . ఆమె నీ గురించి అడుగుతోంది. నిన్ను ఎప్పుడైనా ఇంటికి తీసుకొచ్చి పరిచయం చేయమంటోంది.”
అన్విత సిగ్గుపడింది. “నిజంగానా?”
“అవును. నేను నీ గురించి ఎన్నో విషయాలు చెప్పాను. నువ్వెంత తెలివైనవో, ఎంత దయగలదానివో, ఎంత అందంగా నవ్వుతావో… ఆమెకు నువ్వంటే ఇష్టం వచ్చేసింది.”
“సిద్ధార్థ్…” అన్విత గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“అన్వితా, నువ్వు కేవలం నా ప్రియురాలివి కాదు. నా మిత్రురాలివి, నా స్ఫూర్తివి, నా జీవితంలో నువ్వు లేని భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించలేను.”
తర్వాత వారం వారిద్దరూ నగరం బయట ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామానికి వెళ్లారు. అక్కడ ఒక ఎన్జీఓ పిల్లలకు విద్య నేర్పిస్తోంది. సిద్ధార్థ్ అక్కడ వాలంటీర్గా పనిచేస్తున్నాడు.
“నాకు తెలియదు నువ్వు ఇక్కడ వాలంటీర్గా పనిచేస్తున్నావని,” అంది అన్విత ఆశ్చర్యంగా.
“నేను ప్రతి వారాంతం ఇక్కడికి వస్తాను. ఈ పిల్లలతో ఉంటే నాకు శాంతి లభిస్తుంది. వాళ్ళ చిరునవ్వుల్లో నిజమైన ఆనందం ఉంటుంది.”
అన్విత పిల్లలను చూసి కదిలిపోయింది. వారి కళ్ళలో కలలు ఉన్నాయి. ఆమె వారికి గణితం నేర్పించింది. ఒక చిన్న అమ్మాయి ఆమెను చూసి అడిగింది:
“నువ్వు శాస్త్రవేత్తవా అక్క?”
“అవును పాప. నేను ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ మీద పని చేస్తాను.”
“అంటే నువ్వు రోబోట్లను తయారు చేస్తావా?”
అన్విత నవ్వింది. “అవును, ఒక రకంగా చెప్పాలంటే!”
“నేను కూడా పెద్దయ్యాక శాస్త్రవేత్త అవుతాను!” అంది ఆ చిన్నారి ఉత్సాహంగా.
అన్విత ఆ అమ్మాయిని కౌగలించుకుంది.
“తప్పకుండా అవుతావు. నువ్వు కల కంటే చాలు, దానికోసం కష్టపడితే సాధించేస్తావు.”
తిరిగి వెళ్తుంటే సిద్ధార్థ్ అన్విత వైపు చూసి అన్నాడు:
“ఈరోజు నువ్వు ఆ పిల్లలను చూసిన విధానం చూశాను. నువ్వు ఒక గొప్ప తల్లివి అవుతావు.”
అన్విత సిగ్గుతో తల దించుకుంది. “సిద్ధార్థ్…”
“నేను నిజం చెబుతున్నాను. నీ దగ్గర ప్రేమ, సంరక్షణ, జ్ఞానం అన్నీ ఉన్నాయి.”
ఒక పున్నమి రాత్రి, వారిద్దరూ నగర బయట ఒక కొండపై కూర్చున్నారు. చంద్రుడు పూర్తి వెన్నెలలో ప్రకాశిస్తున్నాడు.
“నీకు ఒక కథ చెప్పనా ?” అడిగాడు సిద్ధార్థ్.
“చెప్పు.”
“ చంద్రుడు ఒకసారి భూమ్మీదకు దిగివచ్చి ఒక అమ్మాయిని ప్రేమిస్తాడట. కానీ రోజు రాత్రి ఆకాశానికి తిరిగి వెళ్ళాల్సి వస్తుంది. అమ్మాయి కూడా అతని కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది. అందుకే చంద్రుడు ప్రతిరోజూ తగ్గి మళ్ళీ పెరుగుతాడట - ఆమెను కోల్పోయిన బాధతో తగ్గుతాడు, ఆమెను మళ్ళీ కలుసుకునే ఆశతో పెరుగుతాడు.”
అన్విత ఆకాశం లోకి చూసింది. “అద్భుతమైన కథ. కానీ బాధాకరం కూడా.”
“కానీ మన కథ అలా ఉండదు అన్వితా. మనం ఎప్పుడూ కలిసి ఉంటాం.”
“నిజంగానా? భవిష్యత్తు గురించి ఎవరికీ తెలియదు కదా?” ఒకింత ఆందోళనగా అంది
సిద్ధార్థ్ తన జేబులోంచి ఒక చిన్న పెట్టె తీశాడు.
“అన్వితా, భవిష్యత్తు అనిశ్చితం అనేది నిజమే. కానీ కొన్ని విషయాల్లో నాకు స్పష్టత ఉంది . నా హృదయం నీదేనని, నా జీవితం నీతోనే అని నాకు తెలుసు.”
ఆ పెట్టె తెరిచాడు. లోపల ఒక అందమైన ఉంగరం మెరుస్తోంది.
“అన్వితా, ఇది ప్రపోజల్ కాదు. మనం ఇంకా వృత్తి నైపుణ్యాలు సాధించాల్సి ఉంది, కెరీర్ బిల్డ్ చేసుకోవాలి. కానీ ఇది ఒక ప్రామిస్ రింగ్. నేను నీకు వాగ్దానం చేస్తున్నాను - ఏ పరిస్థితుల్లోనైనా, ఎంత దూరం ఉన్నా, నా ప్రేమ నీ పట్ల మారదు.”
అన్విత కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది.
“సిద్ధార్థ్… నువ్వు నాకు చాలా విలువైనవాడివి. నా జీవితంలోకి వచ్చినందుకు ధన్యవాదాలు.”
“అన్వితా, ధన్యవాదాలు చెప్పాల్సిన వ్యక్తి నేను. నువ్వు నన్ను మంచి మనిషిగా చేస్తున్నావు. నీ ప్రేమ నాకు రెక్కలిచ్చింది.”
ఆ రాత్రి చంద్రుడు సాక్షిగా వారిరువురూ ఒకరికొకరు వాగ్దానం చేసుకున్నారు. ప్రేమ, నమ్మకం, గౌరవం - ఇవన్నీ వారి హృదయాల్లో నిండిపోయాయి.
మరుసటి నెలలో అన్వితకు ఒక అంతర్జాతీయ సదస్సులో తన పరిశోధనను ప్రదర్శించే అవకాశం వచ్చింది. ఆమెకు చాలా సంతోషంగా ఉంది.
“సిద్ధార్థ్! నా పేపర్ స్వీకరించారు! నేను ఐరోపాకు వెళ్తున్నాను!”
“వావ్! అద్భుతం అన్వితా! నేను చెప్పాను కదా నువ్వు తప్పకుండా సాధిస్తావని!”
“కానీ… రెండు వారాలు నువ్వు నన్ను చూడలేవు.” కొంటెగా అంది
సిద్ధార్థ్ నవ్వాడు. “అన్వితా, నీ కలల కోసం రెండు వారాలా? రెండు నెలలైనా ఆగగలను. నీ విజయమే నా సంతోషం.”
“నువ్వు నన్ను మిస్ అవుతావా?”
“ప్రతి క్షణం. కానీ గర్విస్తూ ఉంటాను. నా అన్విత ప్రపంచానికి తన ప్రతిభను చూపిస్తోందని.”
కాన్ఫరెన్స్లో అన్విత తన ప్రెజెంటేషన్ అద్భుతంగా ఇచ్చింది. అంతర్జాతీయ శాస్త్రవేత్తలు ఆమె పరిశోధనను ప్రశంసించారు. ఆమె భారతదేశం పేరు ప్రకాశింపజేసింది.
రాత్రి హోటల్ రూమ్లో ఒంటరిగా ఉంటుండగా, సిద్ధార్థ్కు వీడియో కాల్ చేసింది.
“నువ్వు నా పక్కన లేకపోవడం చాలా బాధగా ఉంది సిద్ధార్థ్.”
“నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను. కానీ చూడు, కిటికీ బయట చూడు.”
అన్విత కిటికీ దగ్గరికి పరుగెత్తింది ఏదో ఆశతో . అక్కడ నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి.
“నక్షత్రాలు చూస్తున్నావా? అవే నక్షత్రాలు నేను ఇక్కడ నుంచి కూడా చూస్తున్నాను. మనం వేర్వేరు దేశాల్లో ఉన్నా, అదే ఆకాశం క్రింద ఉన్నాం. అదే గాలి మనిద్దరినీ తాకుతోంది.”
అన్వితా నవ్వింది. “సిద్ధార్థ్, నువ్వు కవివి అనుకుంటా!”
“నీ ప్రేమే నన్ను కవిని చేసింది.” హాయిగా నవ్వాడు సిద్ధార్థ్
రెండు వారాల తర్వాత అన్విత ఎయిర్పోర్ట్కు తిరిగి వచ్చింది. బయటికి వస్తుంటే సిద్ధార్థ్ పువ్వుల గుత్తితో నిలబడి ఉన్నాడు.
“వెల్కమ్ బ్యాక్ మై సూపర్స్టార్!”
అన్విత పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి అతన్ని కౌగలించుకుంది. “నిన్ను చాలా మిస్ అయ్యాను!”
“నేను కూడా. వెళ్దాం ఇంటికి. నీ కోసం స్పెషల్ డిన్నర్ చేశాను.”
“నువ్వా? వంట?” ఆశ్చర్య పోతూ అంది
“అవును! నేర్చుకున్నాను. నీ కోసం ఏదైనా చేయగలను.”
ఇంట్లో సిద్ధార్థ్ తయారు చేసిన వంటకాలు అన్విత చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. టేబుల్ అందంగా అమర్చబడింది, కొవ్వొత్తులు మెరుస్తున్నాయి.
“ఇది అద్భుతం సిద్ధార్థ్!”
“నీ అభిమాన వంటకాలు అన్నీ చేశాను. రుచి చూడు.”
భోజనం చేస్తున్నప్పుడు సిద్ధార్థ్ అడిగాడు:
“అన్వితా, నువ్వు ఐరోపాలో ఉన్నప్పుడు ఎవరైనా నీకు జాబ్ ఆఫర్ చేశారా?”
“అవును, రెండు సంస్థలు ఆఫర్ చేశాయి. చాలా మంచి జీతం, పరిశోధన అవకాశాలు…”
సిద్ధార్థ్ నవ్వు కాస్త తగ్గిపోయింది. “అది బాగుంది.”
అన్విత అతని చేయి పట్టుకుంది. “కానీ నేను తిరస్కరించాను.”
“ఎందుకు? అది నీ కెరీర్ కు మంచిది కదా?”
“నిజం. కానీ నా హృదయం ఇక్కడే ఉంది. నీ దగ్గర. కెరీర్ ముఖ్యం సిద్ధార్థ్, కానీ ప్రేమ కంటే ముఖ్యం కాదు. మరి నేను ఇక్కడే ఉండి మంచి అవకాశాలు వెతుక్కుంటాను.”
సిద్ధార్థ్ కళ్ళలో కృతజ్ఞత కనిపించింది. “అన్వితా… నువ్వు నా కోసం నీ కలలను వదులుకోకు…”
“నేను నా కలలను వదులుకోవడం లేదు సిద్ధార్థ్. కేవలం వాటిని నీతో కలిసి నెరవేర్చాలనుకుంటున్నాను. నీతో లేని విజయం నాకు అసంపూర్ణంగా అనిపిస్తుంది.”
ఆ రాత్రి వారిద్దరికీ ఒక విషయం అర్థం అయింది - నిజమైన ప్రేమంటే త్యాగం కాదు, అది సహకారం. కలిసి కలలను నెరవేర్చుకోవడం.
మరుసటి నెలలో అన్విత మరియు సిద్ధార్థ్ ఒక ఆధ్యాత్మిక కేంద్రానికి వెళ్లారు. అక్కడ ఒక ముసలి సన్యాసి ఉన్నాడు.
“మీరిద్దరూ ప్రేమలో ఉన్నారని అనినిపిస్తోంది,” అన్నాడు సన్యాసి చిరునవ్వుతో.
“అవును స్వామి,” అన్నారు వారిద్దరూ.
“ప్రేమ అంటే ఏమిటో మీకు తెలుసా?”
అన్వితా మరియు సిద్ధార్థ్ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
సన్యాసి కొనసాగించాడు:
“ప్రేమ అంటే రెండు దీపాలు కాదు. రెండు దీపాలు కలిసి తయారయ్యే ఒక కొత్త వెలుగు. మీరు వేరు వేరు వ్యక్తులుగా ఉంటారు, కానీ మీ హృదయాలు ఒకేలా కొట్టుకుంటాయి. మీరు సహాయం చేసుకుంటారు, కానీ ఆధారపడరు. మీరు కలిసి ఉంటారు, కానీ ఒంటరితనాన్ని గౌరవిస్తారు. అదే నిజమైన ప్రేమ.”
సిద్ధార్థ్ అడిగాడు: “స్వామి, ప్రేమను ఎలా శాశ్వతంగా ఉంచుకోవాలి?”
“ప్రతిరోజూ దాన్ని పోషించండి. మొక్కకు నీళ్లు పోసినట్లు, ప్రేమకు శ్రద్ధ, సంరక్షణ, గౌరవం పోయండి. కోపం వచ్చినా క్షమించండి, బాధ వచ్చినా అర్థం చేసుకోండి, దూరం వచ్చినా కలుసుకోండి. అప్పుడు మీ ప్రేమ శాశ్వతం అవుతుంది.”
ఆ మాటలు వారిరువురి హృదయాల్లో లోతుగా నాటుకుపోయాయి.
తిరిగి వస్తుండగా అన్విత సిద్ధార్థ్ను అడిగింది:
“నీకు నిజంగా విశ్వాసమా మనం ఎప్పటికీ కలిసి ఉంటామని?”
“నూటికి నూరు శాతం. ఎందుకంటే మన ప్రేమ కేవలం భావం కాదు అన్వితా, అది ఒక నిర్ణయం. ప్రతిరోజూ నిన్ను ప్రేమించాలని, నీ పక్కన ఉండాలని, నిన్ను సంతోషంగా ఉంచాలని నేను ఎంచుకుంటున్నాను. అదే నా బాధ్యత, నా గౌరవం.”
“నేను కూడా అదే ఎంచుకుంటున్నాను సిద్ధార్థ్. ప్రతి శ్వాసతో, ప్రతి క్షణంతో నిన్ను ప్రేమిస్తాను.”
రాత్రి నక్షత్రాల క్రింద, వారిరువురూ ఒకరి చేతులు ఒకరు పట్టుకుని నడుస్తున్నారు. వారి నీడలు చంద్రకాంతిలో ఒక్కటిగా కలిసిపోతున్నాయి.
జీవితం ఒక అందమైన ప్రయాణం. ఆ ప్రయాణంలో సరైన వ్యక్తిని కనుగొంటే, దారి మరింత సుందరంగా మారుతుంది.
అన్వితా మరియు సిద్ధార్థ్ కథ ఇంకా కొనసాగుతోంది. కానీ వారికి తెలుసు - వారి ప్రేమ కేవలం కథ కాదు, అది ఒక జీవన మార్గం. మానవత్వం, శ్రద్ధ, గౌరవం, విశ్వాసం - ఇవన్నీ కలిసి తయారయ్యే అమూల్యమైన బంధం.
ప్రేమ అనేది శాస్త్రం కాదు, కానీ అద్భుతం. అది లెక్కలకు అందదు, కానీ హృదయాలకు తెలుస్తుంది.
“ప్రేమ… అంటే రెండు హృదయాలు ఒకే లయలో కొట్టుకోవడం. రెండు ఆత్మలు ఒకే దారిలో నడవడం. రెండు జీవితాలు ఒకే కలలు కనడం.”
వారి కథ ఇక్కడితో ముగియదు… ఇది కేవలం ఆరంభం.
Comments