REAL AI Weekly Serial ( ఎనిమిదవ భాగం)

అన్విత తన కెరీర్‌లో అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన ప్రాజెక్ట్ 'Sentient AI' మీద పనిచేస్తోంది. ఇది మనుషుల భావాలను అర్థం చేసుకుని, వాటికి అనుగుణంగా స్పందించే ఒక కృత్రిమ మేధస్సు. కానీ, గత మూడు రోజులుగా ఆమె రాసిన కోడ్‌లో ఒక వింతైన సమస్య తలెత్తింది. మోడల్ సరిగ్గా ప్రిడిక్ట్ చేయలేకపోతోంది.

ఆమె డెస్క్‌పై కాఫీ కప్పు చల్లారిపోయింది. కళ్ళ కింద నల్లటి చారలు. రాత్రి 2 గంటలు. స్క్రీన్ మీద ఎర్రటి అక్షరాలతో మెరుస్తోంది:

Runtime Error: Overflow of Emotions.
అన్విత ఆ ఎర్రర్ మెసేజ్‌ని చూస్తూనే ఉంది. ఆమె మైండ్‌లో వేల ఆలోచనలు పరుగెత్తుతున్నాయి. 
"ఈ AI మోడల్‌కి ఎమోషనల్ ఓవర్‌ఫ్లో ఎందుకు వస్తోంది? నేను డేటాసెట్‌ని రెండు వారాలు 
పాటు క్యూరేట్ చేశాను. ప్రతి ఎమోషన్‌ని లేబుల్ చేశాను. న్యూరల్ నెట్‌వర్క్ ఆర్కిటెక్చర్‌ని మూడు 
సార్లు రీడిజైన్ చేశాను. అయినా ఎందుకు ఇలాంటి బ్యాసిక్ ఎర్రర్?"
ఆమె లాబ్‌ని చుట్టూ చూసింది. గోడలమీద వైట్‌బోర్డ్‌లో భావోద్వేగాల క్లాసిఫికేషన్ డయాగ్రామ్‌లు,
 సంక్లిష్టమైన మ్యాథమెటికల్ ఈక్వేషన్స్, మరియు మెషిన్ లెర్నింగ్ మోడల్స్ యొక్క పర్ఫార్మెన్స్ గ్రాఫ్స్
 నిండి ఉన్నాయి. 
కానీ ఈ సమస్యకు పరిష్కారం ఏ డయాగ్రామ్‌లోనూ కనిపించడం లేదు.
ఆమె మళ్ళీ తన టెర్మినల్‌లోకి తిరిగి వచ్చి కొన్ని కమాండ్స్ టైప్ చేసింది:
అన్విత తన చుట్టూ ఉన్న పేపర్లను చూసింది. గత మూడు రోజుల నోట్స్. ఆమె వ్రాసుకున్న 
సైకాలజీ రిసెర్చ్ పేపర్స్ యొక్క సారాంశాలు. 
"మానవ భావోద్వేగాలు బైనరీ కావు. అవి స్పెక్ట్రమ్. అవి పొరలుగా ఉంటాయి. ఒకే సమయంలో 
విరుద్ధమైన భావాలు ఉండవచ్చు." అని ఆమె తన డైరీలో వ్రాసుకున్నది.
కానీ దానిని కోడ్‌లో ఎలా ఇంప్లిమెంట్ చేయాలి?
ఆమె తన లాప్‌టాప్ క్లోజ్ చేయబోతూ ఉండగా, ఫోన్ స్క్రీన్ వెలిగింది. సిద్ధార్థ్ నుంచి మెసేజ్:
"ఇంకా లాబ్‌లోనే ఉన్నావా? రాత్రి 2 గంటలు అయ్యింది. నువ్వు నీ ఆరోగ్యాన్ని నెగ్లెక్ట్ చేస్తే, 
నీ AI మోడల్ కూడా నిన్ను నెగ్లెక్ట్ చేస్తుంది. 😊"
అన్విత బలహీనంగా నవ్వింది. సిద్ధార్థ్ ఎప్పుడూ సరైన సమయంలో తన ఉనికిని గుర్తు చేస్తూనే 
ఉంటాడు..
 కానీ ఈసారి ఆమె సమస్య చాలా టెక్నికల్. అతను స్ట్రాటజీ ఎక్స్‌పర్ట్ కాబట్టి ఈ కోడింగ్ 
ప్రాబ్లమ్‌ని అర్థం చేసుకుంటాడా అని ఆమెకు సందేహం వచ్చింది.
అయినా ఆమె రిప్లై చేసింది: "నా మోడల్ ఎమోషనల్ ఓవర్‌ఫ్లో ఎర్రర్ తో స్ట్రగుల్ చేస్తోంది. 
విరుద్ధమైన భావాలను ఎలా ప్రాసెస్ చేయాలో తెలియడం లేదు."
రెండు నిమిషాల్లో సిద్ధార్థ్ నుంచి రిప్లై వచ్చింది: 
"20 నిమిషాల్లో అక్కడికి వస్తున్నాను. అప్పటి వరకు టచ్ చేయకు ఏ కోడ్‌ను కూడా. కాస్త తీరిక 
తీసుకో."
అన్విత ఆశ్చర్యపోయింది. రాత్రి 2 గంటలకు అతను ఎలా వస్తాడు? కానీ సిద్ధార్థ్ ఎప్పుడూ తన
 మాటకు కట్టుబడి ఉంటాడని ఆమెకు తెలుసు.
ఆమె కాఫీ మెషిన్ దగ్గరకు వెళ్లి కొంచెం కాఫీ పోసుకుంది. కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయట చూసింది. 
నగరం నిద్రపోయింది. కేవలం స్ట్రీట్ లైట్స్ మరియు కొన్ని 24x7 షాప్స్ మాత్రమే మెరుస్తున్నాయి. 
ఆమె లాబ్ 15వ ఫ్లోర్‌లో ఉంది. క్రింద రోడ్డుపై అప్పుడప్పుడు కార్లు వెళ్తున్నాయి.
ఆమె తన గతాన్ని గుర్తు చేసుకుంది. ఆమె ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలో టాపర్ . ప్రతి సబ్జెక్ట్‌లో 
ఫస్ట్ క్లాస్. కానీ ఎమోషన్స్ అనే సబ్జెక్ట్‌లో ఆమె ఎప్పుడూ స్ట్రగుల్ చేసింది. ఆమెకు లాజిక్ 
అర్థమౌతుంది, మ్యాథమెటిక్స్ అర్థమౌతుంది, అల్గోరిథమ్స్ అర్థమౌతాయి. కానీ మానవ భావాలు? 
అవి ఎప్పుడూ ఒక మిస్టరీగా ఉండేవి.
సిద్ధార్థ్‌ని కలిసాక మాత్రం ఆమె భావోద్వేగాల ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టింది. అతను ఆమెకు 
నేర్పించిన మొదటి పాఠం: 
"ప్రతి సమస్యకు సొల్యూషన్ లాజికల్‌గా మాత్రమే ఉండదు. కొన్నిసార్లు ఎమోషనల్ ఇంటెలిజెన్స్ 
కూడా కావాలి."
తలుపు తట్టిన  శబ్దం వినిపించింది. సిద్ధార్థ్ వచ్చేశాడు.
సిద్ధార్థ్ ఆ సమయంలో ఆఫీస్ నుండి తిరిగి వస్తూ అన్విత లాబ్‌లోకి అడుగుపెట్టాడు. ఆమె 
నీరసాన్ని చూడగానే అతని స్ట్రాటజిక్ మైండ్ అలర్ట్ అయ్యింది.
"అన్వితా, నువ్వు సిస్టమ్‌ని డీబగ్ (Debug) చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నావా లేక నీ లైఫ్‌ని 
షట్‌డౌన్ చేస్తున్నావా?" అన్నాడు సిద్ధార్థ్ ఆమె భుజంపై చేయి వేస్తూ.
అన్విత తలెత్తి చూసింది. 
"సిద్ధార్థ్, ఈ AI మోడల్ మనుషుల 'దుఃఖాన్ని' అర్థం చేసుకోలేకపోతోంది. అది ప్రతి 
ఎమోషన్‌ను 0 మరియు 1 మధ్య బ్యాలెన్స్ చేయాలని చూస్తోంది. కానీ బాధ అనేది ఒక
 ఇన్ఫినిటీ లూప్ లా ఉంది. దాన్ని ఎలా కోడ్ చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు."
సిద్ధార్థ్ నవ్వి, పక్కనే ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. 
"ఎందుకంటే బాధ అనేది లాజిక్ కాదు, అది ఒక 'Memory Leak'. గతం నుండి మనం 
వదులుకోలేని జ్ఞాపకాలు మన మెదడులోని స్పేస్‌ని ఆక్యుపై చేసినప్పుడు, మన ప్రెజెంట్ పర్ఫార్మెన్స్
 తగ్గిపోతుంది. నీ AI కి నువ్వు నేర్పించాల్సింది 'డేటా డిలీషన్' కాదు, 'డేటా యాక్సెప్టెన్స్'."
అన్విత సిద్ధార్థ్ మాటలకు ఆశ్చర్యపోయింది.
"డేటా యాక్సెప్టెన్స్? అంటే?"
సిద్ధార్థ్ లేచి వైట్‌బోర్డ్ దగ్గరకు వెళ్లాడు. ఒక మార్కర్ తీసుకుని డయాగ్రామ్ గీయడం 
మొదలుపెట్టాడు.
"చూడు అన్వితా, నువ్వు ఈ AI మోడల్‌ని కంప్యూటర్ సైన్స్ దృక్కోణం నుండి మాత్రమే 
చూస్తున్నావు. కానీ మానవ భావోద్వేగాలు కేవలం డేటా పాయింట్స్ కావు. అవి అనుభవాల 
సముదాయం. ఒక సిస్టమ్‌ను డిజైన్ చేసేటప్పుడు మనం టెక్నికల్ ఆర్కిటెక్చర్ మాత్రమే కాదు, 
యూజర్ ఎక్స్‌పీరియన్స్ కూడా ఆలోచించాలి."
అతను బోర్డుపై ఒక డయాగ్రామ్ గీశాడు:
మానవ భావోద్వేగ నిర్వహణ:
┌─────────────┐
│  అనుభవం    │
└──────┬──────┘
       │
       ▼
┌─────────────┐
│ గ్రహణశక్తి │ ← ఇక్కడే సమస్య!
└──────┬──────┘
       │
       ▼
┌─────────────┐
│  స్వీకరణ   │
└──────┬──────┘
       │
       ▼
┌─────────────┐
│ ఎదుగుదల    │
└─────────────┘
"నీ మోడల్ 'గ్రహణశక్తి' స్టేజ్‌లో ఫెయిల్ అవుతోంది. అది ఎమోషన్స్‌ను బైనరీగా ప్రాసెస్ 
చేయడానికి ప్రయత్నిస్తోంది - Happy OR Sad, Love OR Hate. కానీ రియల్ లైఫ్‌లో ఒక వ్యక్తి 
ఒకే సమయంలో Happy AND Sad గా ఉండవచ్చు. ఒక తల్లి తన బిడ్డను పెళ్లి చేసి 
పంపినప్పుడు ఆనందం కూడా అనుభవిస్తుంది, విచారం కూడా అనుభవిస్తుంది. నీ AI ఈ 
Quantum Superposition of Emotions ను హ్యాండిల్ చేయలేకపోతోంది."


అన్విత కళ్ళు పెద్దవిగా తెరుచుకున్నాయి. 
"క్వాంటమ్ సూపర్‌పొజిషన్ ఆఫ్ ఎమోషన్స్? అంటే ఒక ఎమోషన్ ఒకే సమయంలో బహుళ 
స్థితుల్లో ఉండవచ్చా?"
"ఎగ్జాక్ట్‌లీ!" సిద్ధార్థ్ ఉత్సాహంగా అన్నాడు. 
"క్వాంటమ్ మెకానిక్స్‌లో Schrödinger's Cat లాగా. పిల్లి జీవించి ఉండవచ్చు, చనిపోయి 
ఉండవచ్చు - బాక్స్ తెరిచేంత వరకు రెండు స్టేట్స్‌లో ఉంటుంది. అలాగే ఎమోషన్స్ కూడా. ఒక 
వ్యక్తి ఒకే సమయంలో hope AND despair, love AND fear అనుభవించవచ్చు."


సిద్ధార్థ్ మరో డయాగ్రామ్ గీశాడు:
అన్విత ఆ కోడ్ చూస్తూ ఆలోచించింది. 
"కానీ సిద్ధార్థ్, ఈ సూపర్‌పొజిషన్‌ని మెషిన్ లెర్నింగ్ మోడల్‌లో ఎలా ఇంప్లిమెంట్ చేయాలి? 
ట్రెడిషనల్ న్యూరల్ నెట్‌వర్క్స్ క్లియర్‌గా క్లాసిఫై చేయడానికి ట్రెయిన్ చేయబడతాయి. వాటికి ఈ 
ఆంబిగ్యూటీ హ్యాండిల్ చేయడం కష్టం."
సిద్ధార్థ్ నవ్వి తన స్మార్ట్‌వాచ్ తీసి ఆమెకు చూపించాడు. 
"నా వాచ్ నా హార్ట్ రేట్ ట్రాక్ చేస్తోంది చూడు. ఇప్పుడు నా పల్స్ నార్మల్‌గా ఉంది. కానీ 
నేను ఉదయం జిమ్‌కి వెళ్లినప్పుడు అది 150 BPM వరకు వెళుతుంది. సాయంత్రం నిన్ను 
చూసేటప్పుడు 110 BPM అవుతుంది. రాత్రి నిద్రపోయేటప్పుడు 55 BPM వరకు తగ్గుతుంది. 
ఒకే మెట్రిక్, కానీ డైనమిక్ రేంజ్. అదే కాన్సెప్ట్ ఎమోషన్స్‌కి అప్లై చెయ్యి."
"అంటే నేను స్టాటిక్ క్లాసిఫికేషన్ కాకుండా డైనమిక్ ఎమోషనల్ స్పెక్ట్రమ్ మోడల్ చేయాలా?"
"కరెక్ట్! నీ మోడల్ ఒక ఎమోషన్‌ను 0 లేదా 1 గా చెప్పడానికి బదులు, ఎమోషనల్ స్టేట్ వెక్టర్ 
రిటర్న్ చేయాలి. ఉదాహరణకు:
{
  "emotional_state": {
    "primary": "hope",
    "secondary": "anxiety",
    "background": ["nostalgia", "determination"],
    "intensity": 0.73,
    "stability": 0.45,
    "context_dependent": true
  }
}
ఇది మరింత హ్యూమన్-లైక్. మనం ఎప్పుడూ ఒకే ఎమోషన్‌లో ఉండం. మనం ఎమోషన్స్ 
యొక్క ఆర్కెస్ట్రాలో ఉంటాం."
అన్విత లేచి తన లాప్‌టాప్ తెరిచింది. 
"నువ్వు చెప్పిన ఐడియా బ్రిలియంట్ సిద్ధార్థ్. కానీ ఇంకా ఒక సమస్య ఉంది. మెమరీ ఇష్యూ. 
నా మోడల్ పాత బాధాకరమైన అనుభవాలను ఎలా హ్యాండిల్ చేయాలి? డిలీట్ చేయాలా? 
స్టోర్ చేయాలా?"
సిద్ధార్థ్ ఆమె పక్కన కూర్చుని ఆమె చేతుల్ని తన చేతుల్లో పట్టుకున్నాడు.
"చూడు అన్వితా, నువ్వు రాసిన కోడ్‌లో if (pain > threshold): delete(memory) 
అని రాశావు. అది తప్పు. ప్రేమలో లేదా జీవితంలో బాధ కలిగినప్పుడు దాన్ని తొలగించలేం.
 దాన్ని ఒక 'Legacy Code' లాగా సిస్టమ్‌లో ఉంచుకుని, దానితో పాటే ముందుకు వెళ్లడం 
నేర్చుకోవాలి. మన ప్రేమలో కూడా మన పాత గాయాలు ఉండవచ్చు, కానీ అవి మనల్ని క్రాష్ 
చేయకూడదు."
అన్విత తన కీబోర్డ్‌పై వేళ్లు డ్యాన్స్ చేయించింది. సిద్ధార్థ్ ఆమె పక్కనే కూర్చుని గైడ్ చేశాడు:
"ఈ మోడల్‌లో మూడు లేయర్స్ ఉండాలి:
లేయర్ 1 - ఎక్స్‌పీరియన్స్ అర్కైవ్: ప్రతి అనుభవాన్ని టైమ్‌స్టాంప్, కాంటెక్స్ట్, ఇంటెన్సిటీతో 
సేవ్ చేయాలి. డిలీట్ చేయకూడదు."
అన్విత టైప్ చేసింది:

సిద్ధార్థ్ కొనసాగించాడు: 
"లేయర్ 2 - ప్రాసెసింగ్ మరియు లెర్నింగ్: పాత బాధాకరమైన అనుభవాలను పరిశీలించి, 
వాటి నుండి నేర్చుకోవాలి. 'ఈ సిట్యువేషన్‌లో నేను ఈ విధంగా రియాక్ట్ చేశాను. రిజల్ట్ బాగా 
లేదు. తదుపరిసారి వేరే విధంగా ట్రై చేద్దాం' అని."
    అన్విత ఉత్సాహంగా టైప్ చేస్తూ: "అద్భుతం! మరి లేయర్ 3?"
"లేయర్ 3 - అప్లికేషన్ అండ్ గ్రోత్: గతంలో నేర్చుకున్న పాఠాలను ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో అప్లై 
చేయాలి. కానీ గతాన్ని రీప్లికేట్ చేయకూడదు. అడాప్ట్ చేయాలి."


అన్విత వెంటనే తన కీబోర్డ్ మీద వేళ్లు ఆడించింది.
def process_emotion(experience):
    if experience.type == "Pain":
        archive.store(experience) # డిలీట్ చేయకుండా భద్రపరచడం
        resilience.increase()      # ఓర్పును పెంచడం
        return "Growth"
"సిద్ధార్థ్! నువ్వు చెప్పింది కరెక్ట్. ఎమోషన్స్ ని కంట్రోల్ చేయడం కన్నా, వాటిని అర్థం 
చేసుకోవడమే అసలైన ఇంటెలిజెన్స్!"
ఆమె ముఖంలో మళ్ళీ వెలుగు చూసి సిద్ధార్థ్ మురిసిపోయాడు.
"నువ్వు నా 'Beautiful Algorithm' మాత్రమే కాదు, నా జీవితానికి 
'System Architect' వి కూడా."

మరుసటి వారం, సిద్ధార్థ్ అన్వితను ఒక వింతైన ప్రదేశానికి తీసుకెళ్లాడు. అది ఒక 'మెటావర్స్ 
ఎక్స్‌పీరియన్స్ సెంటర్'.
"ఈరోజు మన డేట్ భౌతిక ప్రపంచంలో కాదు, వర్చువల్ ప్రపంచంలో," 
అన్నాడు సిద్ధార్థ్ ఆమెకు VR హెడ్‌సెట్ ఇస్తూ.
సెన్సార్లు ఆన్ అయ్యాయి. అన్విత కళ్ళు తెరిచేసరికి, ఆమె ఒక నక్షత్రాల మండలం మధ్యలో 
నిలబడి ఉంది. చుట్టూ గ్రహాలు తిరుగుతున్నాయి. సిద్ధార్థ్ ఆమె పక్కనే ఒక కాంతి రూపంలో 
ఉన్నాడు.
"ఇదేమిటి సిద్ధార్థ్?" అని అడిగింది అన్విత ఆశ్చర్యపోతూ.
"ఇది మన 'Shared Cloud of Memories'. మనం కలిసిన మొదటి రోజు నుండి ఈ క్షణం 
వరకు మనం మాట్లాడుకున్న ప్రతి మాట, పంచుకున్న ప్రతి నవ్వు ఇక్కడ ఒక నక్షత్రంలా సేవ్ 
అయ్యి ఉంది. చూడు, అక్కడ 'లయామృతం' రెస్టారెంట్ ఉంది... ఇక్కడ 'సిటీ టవర్' 
సూర్యోదయం ఉంది."
అన్విత ఆ నక్షత్రాలను తాకగానే, ఆ రోజు నాటి మాటలు రీ-ప్లే అయ్యాయి.
"బైనరీ లాజిక్ లో  0 or 1 మాత్రమే ఉంటుంది .. కానీ ప్రేమలో  
infinite possibilities ఉంటాయి ." - సిద్ధార్థ్ స్వరం వినిపించింది.


అన్విత కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. 
"సిద్ధార్థ్, డేటాను ఇంత అందంగా కూడా స్టోర్ చేయవచ్చని నాకు తెలియదు."
"డేటా అనేది కేవలం నంబర్స్ కాదు అన్వితా, అది మన అస్తిత్వం. క్వాంటం ఎంటాంగిల్మెంట్ 
లాగా మనం ఇప్పుడు ఈ వర్చువల్ స్పేస్‌లో కూడా ఒకే ఫ్రీక్వెన్సీలో వైబ్రేట్ అవుతున్నాం."
అన్విత ఆ వర్చువల్ వరల్డ్‌లో ఒక చిన్న మార్పు చేసింది. ఆమె తన వర్చువల్ కోడ్ ప్యానెల్ 
ఓపెన్ చేసి ఒక కొత్త ప్రోగ్రామ్ రన్ చేసింది.
ఆకాశంలో అక్షరాలు మెరిశాయి.
Connection Status: Super-Stable 
Latency: 0ms (Instant Connection of Hearts) 
Security: Encrypted with Trust
ఆమె సిద్ధార్థ్ వైపు తిరిగి ఇలా అంది:
"సిద్ధార్థ్, సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీరింగ్‌లో 'High Availability' అనే కాన్సెప్ట్ ఉంది. అంటే 
సిస్టమ్ ఎప్పుడూ డౌన్ అవ్వకూడదు. నా జీవితం అనే సర్వర్‌కి నువ్వు 
'Primary Power Source' వి. నువ్వు లేకపోతే నా లాజిక్ అంతా డెడ్ ఎండ్ అయిపోతుంది."
సిద్ధార్థ్ ఆమె చేతులు పట్టుకుని,
"మన ప్రేమ అనేది ఒక 'Open Source' ప్రాజెక్ట్ లాంటిది. ఇందులో ఈగోలు ఉండవు,
 కేవలం కంట్రిబ్యూషన్స్ మాత్రమే ఉంటాయి. నేను నీకు ఇచ్చే ప్రామిస్ ఏమిటంటే... 
మన రిలేషన్‌షిప్‌లో ఎప్పుడూ 'Merge Conflicts' రాకుండా చూసుకుంటాను. 
ఒకవేళ వచ్చినా, 'Rebase' చేసుకుని మళ్ళీ మొదటి నుండి మొదలుపెడదాం."
తిరిగి వాస్తవ ప్రపంచంలోకి వచ్చిన తర్వాత, వారు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ మౌనంగా 
ఉండిపోయారు. ఆ మౌనం వేయి లైన్ల కోడ్ కన్నా శక్తివంతంగా ఉంది.
అన్విత ఆ రోజు తన డైరీలో ఇలా రాసుకుంది:
The Neural Network of Love: ప్రేమికుల మధ్య ఉండే బంధం కేవలం హార్మోన్ల చర్య కాదు.
 అది రెండు ఆత్మల మధ్య జరిగే డేటా ట్రాన్స్‌ఫర్. ప్రేమలో 'Input' అనేది నమ్మకం అయితే, 
'Output' అనేది శాశ్వతమైన ఆనందం. మా కథలో 'Null Pointer Exception' కి 
చోటు లేదు. ఎందుకంటే మా మధ్య ఉన్న 'Pointer' ఎప్పుడూ ఒకరి హృదయం నుండి 
మరొకరి వైపు చూపిస్తూనే ఉంటుంది.


ఆ రాత్రి, లాబ్‌లో అన్ని లైట్లు ఆరిపోయాయి, కానీ ఒకే ఒక కంప్యూటర్ స్క్రీన్ మీద మాత్రం 
ఒక లూప్ రన్ అవుతూనే ఉంది:
while(Siddharth.exists() && Anvitha.exists()) {
    Love = Love + 1; // Incrementing forever
    Trust = Math.Infinity;
    Fear = 0;
    StayTogether();
}
కిటికీ గుండా వెన్నెల అన్విత ముఖంపై పడుతోంది. సిద్ధార్థ్ మెసేజ్ వచ్చింది:
"పడుకున్నావా, నా క్యూట్ కంపైలర్ (Compiler)?"
అన్విత నవ్వుతూ రిప్లై ఇచ్చింది:
"లేదు, నీ థాట్స్ ని ప్రాసెస్ చేస్తున్నాను. రేపు ఉదయం మళ్ళీ కొత్త అల్గోరిథం 
మొదలుపెడదాం.
శుభ రాత్రి, నా స్ట్రాటజిస్ట్!" మురిపెంగా చెబుతూ ఫోన్ కట్ చేసింది.